logo
Wtorek, 21 sierpnia 2018 r.
imieniny:

Franciszka, Kazimiery, Ruty, Piusa, Joanny, Baldwina – wyślij kartkę

Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
skrzynka intencji
 

ISMCH

___________________
 
 reklama
 

Wtorek, 21 sierpnia 2018 
XX tydzień Okresu Zwykłego, IV tydzień psałterza


Wspomnienie obowiązkowe św. Piusa X – papieża




Czytania liturgiczne
 Wtorek. Wspomnienie św. Piusa X, papieża

Nowy lekcjonarz: Ez 28, 1-10; Pwt 32, 26-27b. 27c-28. 30. 35c-36b (R.: 39c); Por. 2 Kor 8, 9; Mt 19, 23-30;
Stary lekcjonarz: Ez 28, 1-10; Pwt 32, 26-27ab. 27cd-28. 30. 35cd-36ab; 2 Kor 8, 9; Mt 19, 23-30;

[biały kolor szat]
 


(czytania z dnia)

PIERWSZE CZYTANIE  (Ez 28,1-10) 
Proroctwo przeciw pysze króla Tyru

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela.

Pan skierował do mnie te słowa: „Synu człowieczy, powiedz władcy Tyru: «Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ serce twoje stało się wyniosłe, powiedziałeś: Ja jestem Bogiem, ja zasiadam na Boskiej stolicy w sercu mórz, a przecież ty jesteś tylko człowiekiem, a nie Bogiem, i rozum swój chciałeś mieć równy rozumowi Bożemu. Oto jesteś mędrszy od Danela, żadna tajemnica nie jest ukryta przed tobą. Dzięki swej przezorności i sprytowi zdobyłeś sobie majątek, a nagromadziłeś złota i srebra w swoich skarbcach. Dzięki swojej wielkiej przezorności, dzięki swoim zdolnościom kupieckim pomnożyłeś swoje majętności i serce twoje stało się wyniosłe z powodu twego majątku».
Dlatego tak mówi Pan Bóg: « Ponieważ rozum swój chciałeś mieć równy rozumowi Bożemu, oto dlatego sprowadzam na ciebie cudzoziemców, najsroższych spośród narodów. Oni dobedą mieczy przeciwko urokowi twojej mądrości i zbezczeszczą twój blask. Zepchną cię do dołu i umrzesz śmiercią nagłą w sercu mórz. Czy będziesz jeszcze mówił: «Ja jestem Bogiem» w obliczu swoich oprawców? Przecież będziesz tylko człowiekiem, a nie Bogiem w ręku tego, który cię będzie zabijał. Umrzesz śmiercią nieobrzezanych, z ręki cudzoziemców, ponieważ Ja to postanowiłem”, mówi Pan Bóg.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY  (Pwt 32, 26-27.27-28.30.35 36)

Refren: Ja, Pan, śmierć daję i Ja sam ożywiam. 

Rzekłem: „Ja ich wygładzę, *
wygubię ich pamięć u ludzi”. 
Ale się bałem drwiny wroga, *
że przeciwnicy ich będą się łudzić. 

Będą się łudzić, mówiąc: „Nasza ręka przemożna, *
a nie Pan uczynił to wszystko”. 
Gdyż jest to plemię niemądre *
i nie mające rozwagi. 

Jak może jeden odpędzać tysiące, *
a dwóch odpierać dziesięć tysięcy? 
Dlatego, że ich sprzedała Skała, *
że Pan ich wydał na łup. 

Nadchodzi bowiem dzień klęski, *
los ich gotowy, już blisko. 
Bo Pan swój naród obroni, *
litość okaże swym sługom.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ  (2 Kor 8,9)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Jezus Chrystus, będąc bogatym, dla was stał się ubogim, 
aby was swoim ubóstwem ubogacić. 


Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA  (Mt 19,23-30)

Nagroda za wyrzeczenie podjęte dla Chrystusa

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Zaprawdę powiadam wam: Bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego. Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego”.
Gdy uczniowie to usłyszeli, przerazili się bardzo i pytali: „Któż więc może się zbawić?”
Jezus spojrzał na nich i rzekł: „U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe”.
Wtedy Piotr rzekł do Niego: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?”
Jezus zaś rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzyście poszli za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach sądząc dwanaście pokoleń Izraela. I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy.
Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.”

Oto słowo Pańskie.

 
wczoraj
dziś
jutro
 
Refleksja katolika

Na naszej drodze do Królestwa Bożego może pojawić się przeszkoda. Może mieć formę mega nowoczesną np. telefonu, samochodu, innego zapierającego dech w piersiach sprzętu czy udogodnienia – wywołującego podziw i zazdrość wśród innych, a nadmierne obciążenie serca u posiadacza.

Choć sprzęcik może być mały, to wejść z nim do Królestwa nie da rady! Jeśli stał się ważny dla ludzkiego serca, to ciasno zrobiło się Bogu w nim (por. Mt 19,23-30). 

Wypasiony jest sprzęcik, i jest twój! I co? Myślisz, że nim świat zawojujesz? Będziesz mądrzejszy niż Bóg? No, weźże wyluzuj! (por. Ez  28,1-10).

Hej, przypatrz się uważnie, czy to wszystko, co taszczysz ze sobą z takim wysiłkiem, będzie ci na pewno potrzebne w Królestwie Niebieskim?

 Jezus Chrystus, będąc bogatym,
dla was stał się ubogim, 
aby was ubóstwem swoim ubogacić.
(por. 2 Kor 8,9).

Anna-Irena, Kraków
czytelny@poczta.fm

 

***

Z konstytucji apostolskiej Divino afflatu papieża Piusa X
(AAS 3 [1911] 633-635) 

Głos Kościoła śpiewającego chwałę Boga


Psalmy, których zbiór znajduje się w Piśmie świętym, zostały ułożone pod natchnieniem Boga. Od zarania Kościoła w przedziwny sposób służyły one nie tylko do pobudzania pobożności wiernych składających "Bogu ofiarę chwały, to jest owoc warg wyznających Jego imię", ale także według zwyczaju przyjętego już w Starym Prawie miały szczególne miejsce w samej świętej Liturgii i Bożym Oficjum. Z nich bierze początek ów "głos Kościoła", o którym mówi święty Bazyli; z nich także psalmodia, którą poprzednik nasz, Urban VIII, nazywa córką hymnodii, śpiewanej "nieustannie przed tronem Boga i Baranka". Psalmodia, jak mówi św. Atanazy, uczy ludzi, zwłaszcza tych, którzy poświęcają się kultowi Boga, "jak mają chwalić Boga, jak godnie Go uwielbiać". W tej sprawie trafnie zauważa św. Augustyn: "Aby człowiek mógł godnie wielbić Boga, Bóg sam siebie uwielbił; ponieważ zaś sam siebie uwielbił, człowiek dowiedział się, w jaki sposób należy Go wielbić".

Psalmy mają ponadto w sobie przedziwną moc budzenia w duszach wszystkich ludzi pragnienia cnót. "Choć bowiem całe Pismo święte, tak Starego, jak i Nowego Testamentu, jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania - jak napisano - to jednak Księga Psalmów, jakby ogród rajski zawierający owoce wszystkich ksiąg, okazuje w psalmodii obok owoców innych ksiąg również swoje własne". Tak właśnie uczy święty Atanazy, który słusznie dodaje: "Mnie się wydaje, że psalmy są dla śpiewającego jakby zwierciadłem, w którym może on oglądać samego siebie oraz poruszenia swej duszy i w takim usposobieniu je odmawiać".

Toteż święty Augustyn stwierdza w Wyznaniach: "Jakże płakałem śpiewając hymny i pieśni, wzruszony do głębi słodkimi melodiami, które śpiewał Twój Kościół. Melodie przenikały moje uszy, prawda sączyła się do serca i rozpalała uczucie miłości; łzy płynęły, i było mi dobrze z nimi".

Bo zresztą kogóż nie poruszyłyby owe liczne miejsca w psalmach, gdzie tak wzniośle opiewany jest niezmierzony majestat Boga, wszechmoc, niewysłowiona sprawiedliwość, dobroć, łaskawość i inne nieskończone przymioty Boże! Kogóż nie natchną podobnymi uczuciami owe dziękczynienia za otrzymane od Boga dobrodziejstwa albo ufne i pokorne błagania o pomoc, czy też wołania duszy przejętej żalem z powodu grzechów? Któż nie zapłonie miłością wobec dokładnie zarysowanego obrazu Chrystusa, Odkupiciela, którego głos we wszystkich psalmach słyszał święty Augustyn? Głos ten śpiewał, skarżył się, radował się nadzieją lub smucił rzeczywistością.
 

***

Bóg pyta:

Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?
J 8,10

***

KSIĘGA III, O wewnętrznym ukojeniu
Rozdział XXXII. O WYRZECZENIU SIĘ SIEBIE I WYZBYCIU SIĘ POŻĄDAŃ

1. Synu, nie zdołasz osiągnąć prawdziwej wolności, jeśli nie wyrzekniesz się w pełni samego siebie Mt 16,24; Łk 9,23. Posiadający, zakochani w sobie, chciwi, ciekawi, wiecznie zaaferowani, wygodni 2 Tm 3,2, ci, co nie pragną tego, co Jezusowe Flp 2,21, ale żyją tylko wyobraźnią i planowaniem tego, co trwać nie może, wszyscy oni mają związane ręce.

Bo wszystko, co nie jest zrodzone z Boga, zginie. Trzymaj się tych zwięzłych i dosadnych słów: zgubić wszystko, żeby wszystko odnaleźć, porzucić pragnienia, żeby uzyskać spokój. Przemyśl to i wprowadź w czyn, a wszystko zrozumiesz.

2. Panie, to nie jest sprawa jednego dnia Ezd 10,13 ani zabawa dla dzieci, w tym wielkim skrócie zawarta jest cała treść doskonałości życia zakonnego. To prawda, synu, a jeśli już wiesz, że jest to droga do doskonałości, nie powinieneś się zniechęcać i rezygnować zbyt łatwo, ale tym bardziej czuć się powołanym do jeszcze wznioślejszych rzeczy, a przynajmniej pragnąć ich i o nich marzyć.

Obyś okazał się takim właśnie i doszedł do tego, że nie będziesz już kochać siebie, ale wytrwasz w czystości, zgodnie z moją wolą i wolą Ojca, którego poznałeś przeze mnie. Jakże wówczas będziesz mi miły, a całe twoje życie będzie upływać w radości i pokoju. Jeszcze wiele masz do oddania i jeśli z własnej chęci mnie wszystkiego nie oddasz, nie osiągniesz tego, czego pragniesz.

Radzę ci, kup u mnie złota próbowanego w ogniu Ap 3,18, a staniesz się dopiero bogaty, to znaczy kup u mnie mądrości niebiańskiej, która depcze wszystko, co niskie.

Ceń ją sobie ponad ziemską mądrość skupiającą się na człowieku i na własnym ja.

3. Tak powiedziałem: z rzeczy ludzkich to, co niskie, zamień na drogocenne i wzniosłe. Prawdziwa mądrość duchowa wydaje się nędzna i mała, i prawie zapomniana, nie sądzi wiele o sobie Rz 12,16, nie szuka uznania na ziemi, wielu ludzi ma jej pełne usta, ale w życiu jakże są od niej dalecy, a przecież tylko ona jest drogocenną perłą Mt 13,46 ukrytą przed oczyma tłumu.

Tomasz a Kempis, 'O naśladowaniu Chrystusa'

  
wczoraj
dziś
jutro
 
Komentarz liturgiczny
O trudzeniu się ponad miarę
 
Pewien starzec przechodził obok pustelni jednego z mnichów, który trudził się ponad miarę nad tym, co uważał, że jest mu potrzebne do szczęścia. Każdego dnia pełen niepokoju męczył się okropnie, wykonując rzeczy zupełnie niepotrzebne – od rana do wieczora kruszył ciężkim młotem twardą skałę. Obok niego starzec dostrzegł niewielką postać Szatana, który albo razem z nim trzymał kilof, albo płonącą pochodnią zagrzewał go do pracy. Ilekroć ów mnich, zmęczony pracą, chciał ją przerwać i odpocząć, tamten natychmiast go strofował. „Co robisz, drogi bracie?” – zapytał starzec. „Trudzimy się ogromnie – odrzekł – aby skruszyć tę twardą skałę, ale tak niewiele udało nam się jej rozbić”. „Dobrze powiedziałeś: «Trudzimy się» – odparł starzec – dałeś się bowiem zwieść Szatanowi i uwierzyłeś, że musisz to zrobić, by być szczęśliwy”.
 
Panie Jezu, uwolnij mnie od nadmiernej troski i pożądania rzeczy materialnych. Uczyń mnie wolnym, by bogactwa tego świata nie panowały nade mną, ale abym to ja potrafił nad nimi zapanować.


Rozważania pochodzą z książki
Jarosław Krawiec OP
Edycja Świętego Pawła
www.edycja.pl
 
 
wczoraj
dziś
jutro
 
Refleksja maryjna

Czemu wzięta do nieba?

Jeśli Maryja była zawsze w życiu tak intymnie zjednoczona z Jezusem, nie powinno nas dziwić ani Jej wzięcie do nieba z ciałem i duszą, ani Jej zaangażowanie w niebie jako powszechnej pośredniczki wszelkich łask.

Jeśli potrzebował Jej Bóg, aby ukształtować Swoje ciało i żyć w Jej łonie przez dziewięć miesięcy, rosnąć przytulonym do Jej piersi, uczyć się chodzić trzymając się silnie Jej dłoni, uczynić pierwszy cud na Jej prośbę i mieć Ją obok siebie, kiedy umierał na krzyżu, jakże miałby Jej nie mieć w niebie?

Jeśli Maryja na ziemi zawsze czyniła wolę Boga, czyż nie będzie upodobaniem Boga czynić Jej wolę w niebie?

S. M. Iglesias

teksty pochodzą z książki: "Z Maryją na co dzień - Rozważania na wszystkie dni roku"
(C) Copyright: Wydawnictwo SALWATOR,   Kraków 2000
www.salwator.com

wczoraj
dziś
jutro
 

Święci uważają pokorę za najbardziej oczywisty znak wybrania.

Z ‘Dziennika Duchowego' Sługi Bożego ks. Franciszka Jordana (1848-1918),
Założyciela Salwatorianów i Salwatorianek
 

Modlitwa na dziś
Boże, Ty dla obrony katolickiej wiary i odnowienia wszystkiego w Chrystusie napełniłeś świętego Piusa, papieża, duchem mądrości i apostolską mocą, spraw łaskawie, abyśmy idąc za jego wskazaniami i przykładem osiągnęli wieczną nagrodę.
Amen.


Patron Dnia



Św. Pius X
 
papież

 

Józef Sarto urodził się w Riese koło Wenecji w 1835 roku jako drugie z dziesięciorga dzieci wiejskiego listonosza. Ukończywszy chlubnie studia teologiczne był kolejno wikarym, proboszczem, ojcem duchownym seminarium, biskupem Mantui, wreszcie kardynałem i patriarchą Wenecji. W roku 1903 został wybrany papieżem. Jako pasterz całego Kościoła odrodził życie eucharystyczne, wydając dekret o częstej Komunii świętej i wczesnej Komunii dzieci. Zapoczątkował odrodzenie liturgii przez reformę kalendarza kościelnego, brewiarza i śpiewu. Odnowił studia biblijne i skodyfikował prawo kościelne. Energicznie zwalczał błędy modernizmu. Przez całe życie odznaczał się pokorą, łagodnością, miłosierdziem dla biednych i umiłowaniem ubóstwa. Umarł 20 sierpnia 1914 roku.

jutro: NMP Królowej

wczoraj
dziś
jutro