Post, modlitwa i jałmużna – faryzeusze nie tylko przestrzegali tych praktyk, ale i skrupulatnie je realizowali. Traktowali je jednak jako cel sam w sobie, a nie jako środek do jego osiągnięcia. Zwiesić głowę jak sitowie, przywdziać na siebie jutę, głowę posypać popiołem i przez czterdzieści dni nie wziąć niczego innego do ust nad suchy chleb i wodę. Czy na tym ma polegać sedno postu?

W Środę Popielcową w średniej wielkości parafii dwaj księża nakładali popiół na wiernych. Robili to w różny sposób. Jeden faktycznie, jak w znanej pieśni, posypywał ich popiołem, upuszczając jego szczyptę na ich głowy. Drugi jakby „pieczętował”, kreśląc na czołach duże, szare krzyże. Okazało się, że nie wszystkim było obojętne, w jaki sposób wezmą udział w obrzędzie. Części uczestników wyraźne zależało, aby mieć wykonany popiołem znak na czole. Niektórzy nie zmywali go przez cały dzień, nawet w pracy. 

Liturgiczne wspomnienie wydarzenia nawrócenia św. Pawła (25 stycznia) nie jest wprawdzie wspominane w liturgicznych źródłach rzymskich aż do IX w., za to jego ślady można znaleźć dużo wcześniej, bo już w V w. w Martyrologium Hieronima w Górnej Italii. Fakt, że Martyrologium to było łacińskim tłumaczeniem starszego przekładu syryjskiego, a ten – tłumaczeniem greckiego sprzed 400 r. świadczyć może, że korzenie obchodzenia święta nawrócenia św. Pawła sięgają pierwszych wieków Kościoła.

Estera była młodą, niezwykle piękną kobietą, która pochodziła z narodu żydowskiego. Gdy utraciła rodziców (nie wiemy, z jakich przyczyn), zaopiekował się nią wuj Mardocheusz. Esterze nie było dane wzrastać i wychowywać się w swoim własnym kraju, ponieważ razem z wujem, który stał się dla niej przybranym ojcem, została uprowadzona do niewoli babilońskiej. Żyła więc w obcym kraju, bez rodziców, bez ojczyzny. Jednakże w pewnym momencie los uśmiechnął się do uroczej Estery.

Jednak dobrze, że święci Trzej Królowie pomagają nam przeżyć tajemnicę objawienia Pańskiego i że możemy ich naśladować w naszym odkrywaniu obecności Boga. Pisząc na drzwiach domów C/K + M + B, przyjmujemy, że jest to skrót łacińskiego wezwania Christus mansionem benedicat („Niech Chrystus błogosławi dom”), ale widzimy w tym skrócie także inicjały imion Kacpra, Melchiora i Baltazara. Pragniemy, by błogosławieństwo Boże i objawienie Pańskie dokonywało się za wstawiennictwem tych świętych mędrców. 

Dlaczego Maryję – choć nie jest ponad wspólnotą Kościoła – możemy nazwać jego Matką? Według ks. Blachnickiego macierzyństwo Maryi łączy się nierozerwalnie z trzema jeszcze słowami: niepokalana, oblubienica, dziewica. Powiązanie macierzyństwa z byciem oblubienicą nikogo nie dziwi: przecież to miłość oblubieńcza, czyli całkowicie oddana oblubieńcowi, jest płodna, a więc prowadzi do macierzyństwa. Maryja staje się w sposób naturalny Matką Kościoła – wspólnoty.

Wcielenie Słowa Bożego to początek ostatecznego etapu objawienia Boga, jakie dokonało się w Jezusie Chrystusie w Jego śmierci krzyżowej i zmartwychwstaniu. Tak więc to krótkie opowiadanie o wędrówce Dziecięcia i Jego Matki pod opieką Józefa do Egiptu i z powrotem ma przywołać z pamięci wierzących Żydów wydarzenia, w których Bóg otaczał opieką swój naród wybrany i wyprowadzał z niewoli.

Na swoje urodziny Jezus nie zaprosił nas do stołu, na przyjęcie, ale do stajni, gdzie tylko w naszym mniemaniu było czysto i porządnie. Nic nie mogło być zaplanowane, chociaż tak naprawdę było, tylko znowu inaczej, niż moglibyśmy się domyślać. Nawet najwyżsi dostojnicy żydowscy nie zostali zaproszeni na tę uroczystość. To, na co czekał cały Izrael, dokonało się zupełnie poza nimi.   Co to znaczy dla nas?

Nasze wyobrażenie Bożego Narodzenia wygląda czasem jak wyretuszowane stare zdjęcie. W Betlejem Święta Rodzina przeżywa codzienność do szpiku kości realną i namacalną. Bóg stał się częścią zwyczajności, której tak często się wyrzekamy.

Wieczerza wigilijna w Polsce jest jedyna w swoim rodzaju i unikatowa na skalę światową.  Wieczór w przeddzień Bożego Narodzenia jest obudowany wieloma tradycjami. Jedną z takich tradycji jest modlitwa rozpoczynająca to uroczyste spotkanie. Ale jak powinna wyglądać nasza modlitwa w tym czasie i czy jest to tylko element tradycji?