W kulturze, która ceni wielkie osiągnięcia, łatwo pomyśleć, że zwykła codzienność nie ma wartości duchowej. Tymczasem Ewangelia i doświadczenie świętych przypominają, że Bóg jest obecny także w małych gestach: opiece nad dzieckiem, pracy i zmęczeniu.

Wyobraźmy sobie, że wspólnota, do której należymy, jest naszą rodziną, a koleżanki i koledzy to siostry i bracia. Więzy, którymi jesteśmy połączeni, nie są co prawda więzami krwi, ale są równie wyjątkowe – pochodzą bowiem od Ducha Świętego. Fakt połączenia tych a nie innych ludzi w jedną grupę, nie ma w sobie nic z przypadku, wprost przeciwnie – Bóg miał w tym jakiś plan. 

Panu Bogu dziękujemy za coś, a uwielbiamy Go po prostu dlatego, że jest. Na różne sposoby Kościół to uwielbienie wyraża. Jednym z piękniejszych i bardziej znanych jest starożytny hymn Te Deum – Ciebie Boga wysławiamy.

Aby zrozumieć dzisiejszą ewangelię, trzeba abyśmy odpowiedzieli sobie na pytanie: co jest dla nas najcenniejsze w życiu? Zarówno skarb jak i perła były czymś bardzo wartościowym dla bohaterów przypowieści. Sprzedali wszystko, co mieli, aby kupić to, co wydało im się najcenniejsze. A ja, co jestem w stanie oddać, sprzedać w zamian za „posiadanie” Królestwa Bożego? 

Początek XXI wieku, zwłaszcza w Kościołach „zachodu”, naznaczony był przez kryzys wiarygodności instytucjonalnej, związanej z serią ujawnień przestępstw duchownych (seksualnych – w tym zwłaszcza pedofilii, finansowych, nadużyć władzy, nadużyć duchowych) oraz próbami ich tuszowania przez przełożonych kościelnych (i innymi ich nieadekwatnymi reakcjami). Jasne stało się nie tylko to, że Kościół w swym ludzkim wymiarze podatny jest na tworzenie się struktur grzechu...

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu, mówiąc o zdrowiu, odnoszono się prawie wyłącznie do ciała. Ten stan jednak zaczął się zmieniać wraz z rozwojem nauk o człowieku, z psychologią na czele: jesteśmy coraz bardziej świadomi, że człowiek jest psychofizyczną, i więcej jeszcze, duchowo-psychiczno-fizyczną jednością, a zdrowie ciała często uwarunkowane jest stanem ludzkiego "ducha".

„Metoda” modlitwy słowem „Abba” nawiązuje do najważniejszych kart chrześcijańskiego objawienia. Modlitwa jest oddechem i bez niej wszystkie ludzkie słowa stają się mało znaczącym bełkotem. Westchnienie „Abba” płynie z samego serca Zbawiciela. Podzielił się On z nami tym westchnieniem, wypowiedzianym w aramejskim słowie „Abba” podczas radosnego uniesienia, jakie opanowało Go pewnego dnia wśród tłumów w samym środku posługiwania ludziom łaknącym pociechy i zdrowia: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt 11, 25). 

Czas wolny to przestrzeń, którą każdy z nas powinien nauczyć się mądrze zapełnić. Nie trzeba uciekać na antypody, by poczuć się dobrze z samym sobą. Wakacje mogą być – jeżeli tylko nad tym popracujemy – doskonałą okazją, by odbudować więzi rodzinne, małżeńskie czy przyjacielskie.

Wielkim skarbem Polaków rozproszonych po całym świecie jest miłość do Matki Bożej. To w Jej oczach każdy może odnaleźć Boga i dom ojczysty. Szczególnym wyrazem tej więzi jest modlitwa różańcowa, która poprzez koła różańcowe łączy setki naszych rodaków w wielu krajach za granicą.

W formie dłuższej dzisiejsza Ewangelia zawiera aż trzy Jezusowe przypowieści o Królestwie. Z pewnością wszyscy usłyszeliśmy w czasie liturgii pierwszą z nich – opowieść o pszenicy sianej za dnia przez gospodarza i chwaście posianym nocą przez nieprzyjaciela. Znaczenie namalowanego słowem obrazu wyjaśni za chwilę uczniom sam Jezus: siewcą pszenicy jest On sam, rolą jest świat, nieprzyjacielem jest diabeł, chwastem są synowie Złego, zaś czasem żniw jest koniec świata. Wszystko wydaje się więc czytelne.