« Lipiec 2026   

 

Zaspokoiwszy rozmnożonym chlebem głód tysięcy ludzi, Jezus odesłał ich do domów, apostołów wysłał łodzią na drugi brzeg jeziora Genezaret, a sam pozostał długo w noc na tym pustynnym miejscu na modlitwie. Gdy jednak poranny (o czwartej straży nocnej, czyli między trzecią a szóstą rano) wicher uniemożliwiał uczniom dotarcie do brzegu, krocząc na skróty, po tafli jeziora, przyszedł do łodzi, by ich wesprzeć. W takich warunkach trudno z daleka rozpoznać postać, dopiero uspokoił ich głos Mistrza, który rozpoznaliby wszędzie. A Piotr, jak to Piotr. Owszem, potrafił zdradzić, ale jego reakcje są tak cudownie żywiołowe! Jak u każdego sangwinika. Wszystko! zawsze! nigdy! ja też chcę! No i chodził po jeziorze, bo chciał, bo uwierzył.

 

Tak, czasem nam się tak właśnie wydaje. Jezus każe nam przeprawić się na drugi brzeg i nie płynie z nami naszą łodzią. Może ten wicher nie był znów taki wielki, może nie było w rzeczywistości aż tak niebezpiecznie, ale jeśli kręcimy się w kółko i nie widać wyjścia, i nie wiadomo jak długo to potrwa i jak to wszystko się skończy - cóż dziwnego, że przychodzi strach. Tym większy, że nie ma obok Boga. I jeszcze to poczucie krzywdy: przecież to On kazał mi tu płynąć, posłał mnie w środek wichru, a sam został na brzegu. Tak, czasem tak właśnie nam się wydaje. I chociaż Bóg już idzie mi na ratunek, w tej mgle, w ciemności nocy, w wyjącym wichrze, gdy w głowie jedynie zamęt i strach, porywani przez fale nie rozpoznajemy Jego sylwetki. Nie wiemy, że jest już obok. Wydaje nam się, że tam, gdzie jest Bóg, musi być tylko cisza, tylko spokój, stałe nienaruszalne piękno, harmonia. I zapewne tak będzie wtedy, gdy odejdziemy ze świata, który zepsuliśmy własnym grzechem, do świata, w który wejdziemy oczyszczeni już ze wszystkiego, co było nie tak. Ale póki co, żyjemy w świecie zniszczonym przez grzech. Ludzki grzech. Chowanie się po kątach ze strachu, że wiatr rozwieje nam włosy i nie będziemy wyglądać tak jak to sobie wymarzyliśmy, ze strachu, że coś nam się może przytrafić - nie jest postawą dojrzałego człowieka.

Nawet tych, którzy skryli się za klasztorne mury, zdawałoby się, pod płaszcz Boga, dosięgają wichry. Za klasztorne mury nie chowa się przed światem, ale dla świata. Ograniczone bodźce zewnętrzne sprawiają, że wichry jakie smagają ludzkie serca, są dużo bardziej bolesne. Zamiast lęku przed bezrobociem i głodem czy troski o rodzinę, pojawiają się większe problemy duchowe, w których się jest o wiele bardziej samotnym i przerażonym.

Bo skoro już tak poraniliśmy ten świat swoim grzechem, każdy z nas musi kiedyś popłynąć do drugiego brzegu pośród nocy i wichru, w poczuciu, że jest sam. Trzeba się na to zgodzić. Czasem jest to wejście w świat polityki, która ciągle jednak wydaje nam się brudna i chyba trochę taka jest naprawdę. Czasem pójście tam, gdzie na co dzień patrzeć trzeba na głód, na ból i śmierć. Nie ma takiego miejsca, takiego wichru i burzy, w które chrześcijanin nie powinien wejść. Granicą jest tylko grzech. Dalej nie wolno, bo tam Boga nie ma naprawdę. We wszystkie inne miejsca chrześcijanin ma płynąć, tyle tylko, że każdemu z nas Bóg wskazuje inny brzeg. We wszystkie inne miejsca chrześcijanin ma płynąć, żeby wnieść w nie Boga, który przyjdzie po mnie, a któremu mam prostować ścieżki. Jeśli założymy, że są miejsca zbyt brudne, by przebywał tam chrześcijanin, pozwolimy, by były miejsca, do których Bóg nie ma dostępu. A przecież ważne jest tylko to, po co tam jesteśmy. Ważne jest to, by wierzyć, że Jezus mnie posłał - i przyjdzie, choćby po wodzie, żeby mi pomóc. Nam się często wydaje, że przychodzi trochę za późno, kiedy już wicher jest zbyt wielki, ale On zawsze zdąży, zawsze dąży na to, co dla nas jest najważniejsze. To tylko my nie zawsze wiemy, co jest najważniejsze dla nas.

Tak jest i w tych sprawach czysto zewnętrznych, w tych różnych misjach, do których Bóg nas przeznaczył, i tych wielkich, o których dowie się świat, i tych małych, które znają tylko nasze cztery ściany, a które wcale nie są mniej ważne dla Boga. Ale tak jest również w wewnętrznych sprawach, bo i tam wieją wichry. Kiedy spotykamy Boga, wierzymy Mu bez granic. Potrafimy uwierzyć tak mocno, że, jak Piotr, chcemy przejść po wodzie.

I pewnie moglibyśmy przejść, moglibyśmy być święci, gdyby nie przerażała ta nieziemskość sytuacji. Modlitwa - tak, ale na ludzką miarę, jakieś paciorkowe Ojczenasz. Msza święta - tak, jako obecność na uroczystości. Pielgrzymka - tak, jako wspólna wyprawa ze śpiewem na ustach. Dopóki czuję pod nogami dno łodzi, dopóki można się ludziom z tego wytłumaczyć, dopóki oni rozumieją. Ale kiedy pojawia się coś więcej, przeżycie, w którym niejako dotyka się Boga, w którym Bóg staje się bardziej realny niż człowiek stojący obok, może przyjść - pomimo tej ogromnej łaski spotkania - może przyjść załamanie wiary. I jak Piotr - chodząc po wodzie, uświadomimy sobie nagle z przerażeniem, że człowiek przecież nie chodzi po wodzie. Przestajemy wierzyć, że te spotkania były prawdziwe. Sami sobie przestajemy wierzyć. Bardzo szybko można wtedy utonąć.

Ale można, jak Piotr, zawołać: Panie, ratuj! Tak, Piotr stracił wiarę. Jezus jest dla niego bardzo surowy: czemu jesteś małej wiary? - spytał. Małej wiary? Czymże jest nasza wiara, skoro chodzenie po morzu Jezus nazywa małą wiarą? Tak, Piotr zwątpił. Ale wtedy, gdy stracił wiarę, o ratunek zwrócił się właśnie do Boga. Dopóki Boga wzywamy na pomoc, jeszcze wierzymy. Gdyby Piotr przestał wierzyć, krzyczałby o pomoc w stronę łodzi, do swoich bliskich.

 

 

- Módlmy się, abyśmy stali się choć trochę podobni do Piotra, byśmy nie bali się zapragnąć rzeczy niemożliwych, które z Bogiem obok możliwymi się stają.

- Módlmy się jednak i o to, abyśmy, pragnąc i wierząc w „więcej”, pamiętali także ewangelię o kuszeniu Jezusa. Jezus nie skoczył ze skały, by komuś coś udowodnić, pokazać się. Ale szedł po jeziorze, gdy w wielkim wichrze uczniowie czekali na pomoc.

Bogumiła Szewczyk
bog-szew@wp.pl

 

***

 

Bóg pyta: