Bóg widzi cierpienie

Opisane w Ewangeliach uzdrowienia nie są wyłącznie odpowiedzią na ludzkie prośby. Wskrzeszenie młodzieńca z Nain dokonuje się całkowicie z inicjatywy Jezusa. Nikt Go nie prosi, nikt się nie wstawia za cierpiącą matką, ale to Jezus sam dostrzega cierpienie, któremu zaradza. W tekście tego opowiadania św. Łukasz używa wobec Jezusa tytułu „Pan”, czym podkreśla Jego boski autorytet. Dla cierpiącej kobiety źródłem pocieszenia jest nie tyle wskrzeszenie syna, ale osoba Boga, który pochyla się nad jej cierpieniem. To wskrzeszenie zapowiada to, co Bóg uczyni wobec swego Syna, kiedy ten zostanie zabity na krzyżu. Wskrzeszając go z martwych, odda go wdowie, która w Ewangeliach jest symbolem Kościoła.

Kiedy cierpienie współczesnego świata staje się dla wielu okazją, aby zaprzeczać Twej obecności, Panie, Ty bądź moim pocieszycielem, daj mi pewność, że zanim wydam okrzyk bólu, Ty już widzisz moje cierpienie.

Rozważania pochodzą z książki