Wieczna lampka to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli obecnych w katolickich świątyniach. Jej ciepłe, nieustannie płonące światło wskazuje na rzeczywistość większą niż ona sama - tajemnicę realnej obecności Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Nie jest to jedynie element dekoracyjny czy tradycyjny zwyczaj, lecz znak głęboko zakorzeniony w historii i teologii Kościoła.

Wobec wielkiej prawdy wiary, jaką jest zmartwychwstanie Chrystusa, nie można nic mówić. Trzeba uklęknąć i uwierzyć. Może dlatego tę tajemnicę wiary ojcowie nasi oprawili w tyle pięknych znaków, zwyczajów, obrzędów, aby człowiek mógł odczuć, że Jezus żyje. Przyjrzyjmy się więc jedynie niektórym naszym zwyczajom, aby przez ich zrozumienie bliższa stała się nam tajemnica o zmartwychwstaniu Pana.

Ewangelia Niedzieli Zmartwychwstania mówi wiele, nie używając wielu słów. Obok warstwy dosłownej jest tu ogromna warstwa symboliczna i duchowa – chciałoby się powiedzieć – jak na Jana Ewangelistę przystało. Możemy zadumać się nad miłością Marii do Jezusa. Miłością, która sprawia, że nie może ona rozstać się z Nim nawet po śmierci. Z samego rana zmierza do grobu i pewnie sama nie wie, co tam zastanie. Na wejście do grobu pewnie nawet nie liczyła. Chciała po prostu być blisko. 

Ewangeliści podają, że śmierci Jezusa na krzyżu towarzyszyło wiele wydarzeń... Znaki te były widocznym znakiem śmierci nie tylko człowieka, ale również objawienia się świętości, majestatu i mocy Bożej. Potwierdzają to słowa stojącego naprzeciw Niego setnika Longinusa: "Prawdziwie, Ten był Synem Bożym" (Mt 27,54). Jednak do jednego z najmocniejszych znaków spośród tych niespodziewanych wydarzeń było to, o którym również wspominają Ewangeliści: "A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół": (Mt 27,51; por. także Mk 15,38 oraz Łk 23,45). Wydarzenie to pozwala bardziej zgłębić sens śmierci Chrystusa na krzyżu. 

W Biblii istnieje też pieśń bolesnego zdumienia, zapisana przez Izajasza (53, 2-3.5). Jest to pieśń zaskoczenia, które pyta: za co, dlaczego? Prorok tak opisał widzenie Jezusa: Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć; ani wyglądu, by się nam podobał. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, mąż boleści. On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Oto mamy tu inne oblicze Jezusa. W tej wizji zostało nam dane inne oświetlenie Jego rzeczywistości i Jego posłannictwa.

Tymi słowami św. Jan Paweł II określił w 1991 roku podczas kanonizacji w Rzymie św. Rafała Kalinowskiego, powstańca, sybiraka, a później karmelitę bosego. Droga jego powołania nie była wcale prosta i wygodna. Musiał on przejść przez wiele życiowych zakrętów, aby spotkać w swoim życiu Boga i obdarzyć Go bezgranicznym zaufaniem. Bóg jest jednak łagodny i bardzo cierpliwy. Był tak samo cierpliwy dla biblijnego Jonasza, dla św. Rafała Kalinowskiego, jak również dla każdego z nas… 

„Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie, Król izraelski” – takimi okrzykami zebrane przy drodze tłumy witały Jezusa wjeżdżającego do Jerozolimy i wymachiwały na Jego cześć gałązkami palmowymi. Przyniesiono je na znak radości i triumfu. Było to typowe naówczas powitanie wodza – zwycięzcy. Tak użyty wobec Jezusa zwyczaj rzymski dał nazwę dzisiejszej Niedzieli Palmowej.  

Każdy z nas w głębi serca pragnie, by nawiązać z Bogiem bliską i mocną więź, by nauczyć się Go zauważać w codzienności. Intuicyjnie wyczuwamy, że istnieje jakiś ostateczny cel, do którego zmierzamy, prawdziwe szczęście, szczera radość i życie w pełni, którego nie zapewni nam nic z rzeczy stworzonych. Zaczynamy szukać Boga. I właśnie wtedy pojawia się pytanie: Jak rozpoznać Pana? Skąd wiadomo, że to On?

Może budzić rozczarowanie, że teksty liturgiczne czwartej niedzieli Wielkiego Postu w ogóle nie nawiązują do radości. Ani modlitwy, ani czytania, zarówno we współczesnej liturgii, jak i tej sprzed reformy w 1970 roku. Słowo „radość” pojawia się w antyfonie na wejście, która jest wzięta z Księgi Proroka Izajasza. Co ciekawe, współcześnie rzadko kiedy ją słyszymy, ponieważ w praktyce zastępuje ją pieśń na wejście...

Medalik zaczął się bardzo szybko rozprzestrzeniać. Za jego pośrednictwem dokonywało się wiele nawróceń i uzdrowień. Coraz więcej ludzi mówiło o szczególnych łaskach i dobrodziejstwach, których doświadczali w swoim życiu poprzez ufność w opiekę Maryi Niepokalanej, której wizerunek widnieje na medaliku. Symbolika Cudownego Medalika jest ściśle powiązana z tradycją biblijną i odczytanie jej przez ten pryzmat pozwala zrozumieć, jaką prawdę chciała przekazać nam Niepokalana.